Τι (δεν) θα ψηφίσω...

Εξηγιόμαστε για να μην παρεξηγιόμαστε...

Στο σημείωμα αυτό καταθέτω μερικές προσωπικές σκέψεις, για τις οποίες σε καμία περίπτωση δεν φέρει ευθύνη καμία συλλογικότητα με την οποία σχετίζομαι, όπως πχ ο Σύλλογος Μαρξ. Σκέψης "Γ. Κορδάτος".

Αντιιμπεριαλιστική Αντιμονοπωλιακή Δημοκρατική Μετωπική πολιτική: επίκαιρη και αναγκαία όσο ποτέ

 

του Διονύση Περδίκη

 

“Ειδικά σήμερα ζούμε μια νέα ιστορική περίοδο του διεθνούς ιμπεριαλισμού, την περίοδο της καπιταλιστικής ανασυγκρότησης, όπου συντελούνται κοσμογονικές αλλαγές στην ίδια την δομή αυτών των κοινωνιών. Η εξάρτηση και της χώρας μας από τις Δυτικές μητροπόλεις περνάει όχι μόνο, και όχι κυρίως, μέσα από την ξένη πολιτικοστρατιωτική παρουσία, όσο από τα δάνεια, το ξεπούλημα των επιχειρήσεων στο πολυεθνικό κεφάλαιο, την υποταγή της χώρας σε ένα νέο ληστρικό καταμερισμό εργασίας. Η εξάρτηση, δηλαδή, πολύ περισσότερο από χθες, δεν είναι ένα εξωτερικό χαρακτηριστικό, ένα καρκίνωμα του Ελληνικού καπιταλισμού, αλλά οργανικό στοιχείο, εδραιωμένο στις ίδιες τις παραγωγικές σχέσεις. Η σύγχρονη αντιιμπεριαλιστική πάλη, αποκτά νέο ποιοτικά περιεχόμενο.”

 αναδημοσίευση συνέντευξης του Γ. Γράψα στο ΠΡΙΝ, 15/01/2017 (τονισμός δικός μας)

 

“[…], σήμερα, έχουμε μια πρωτοφανή επίθεση του ιμπεριαλισμού σε βάρος του εργαζόμενου λαού.

[…] Το καινούριο αυτής της επίθεσης είναι ότι αυτή δεν περιορίζεται στην εργατική τάξη και τους πολιτικούς εκπροσώπους της, αλλά επεκτείνεται και σε άλλα κοινωνικά στρώματα.

Ετσι, την επίθεση αυτή την υφίστανται όλοι οι εργαζόμενοι, τα μικρομεσαία αστικά στρώματα, οι μικρομεσαίοι αγρότες, οι διανοούμενοι κλπ.

Και βλέπουμε, το ιστορικά, ίσως, πρωτοφανές, η «νέα τάξη» να έχει ρίξει στο ίδιο χαράκωμα τους εργάτες, τους υπάλληλους, τους βιοτέχνες, τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους αγρότες, τους καλλιτέχνες κ.ά. Δηλαδή, την πλειοψηφία των κοινωνικών στρωμάτων.

Αυτή ακριβώς η ιστορική συγκυρία κάνει αναγκαία, όσο και δυνατή, τη δημιουργία του λαϊκού μετώπου, που διακηρύσσει το Κόμμα μας, ενός μετώπου, όχι μόνο διαμαρτυρίας, αλλά και εξουσίας.”

Χ. Φλωράκης, 16ο Συνέδριο ΚΚΕ

 

Στο παρόν άρθρο καταθέτουμε μερικές σκέψεις γύρω από τη σύγχρονη στρατηγική και τακτική του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, με έμφαση στις κοινωνικο-πολιτικές συμμαχίες. Το Α’ Μέρος είναι μεθοδολογικό, ενώ στο Β’ Μέρος επικεντρώνουμε στον ελληνικό κοινωνικο-οικονομικό σχηματισμό.

Διαβάστε το άρθρο στην ιστοσελίδα του Συλλόγου Μαρξ. Σκέψης "Γ. Κορδάτος".

Σημειώσεις για τον ιμπεριαλισμό, ως το σύγχρονο, και ανώτερο στάδιο της ιστορικής εξέλιξης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής

Περίληψη

Ο σύγχρονος καπιταλισμός, είναι, κατά λογική σειρά προτεραιότητας:
- όσον αφορά τους κυρίαρχους τρόπους αναπαραγωγής του κεφαλαίου, δηλ. εκμετάλλευσης της εργασίας από το κεφάλαιο για την απόσπαση υπεραξίας:
ο καπιταλισμός όπου κυρίαρχη τάση είναι η υπερεκμετάλλευση της εργασίας ως αντιστάθμισμα στην κρίση της σχετικής υπεραξίας,
-όσον αφορά τις παραγωγικές δυνάμεις:
ο καπιταλισμός της διάκρισης της επιστημονικής εργασίας από την υπόλοιπη παραγωγική εργασία και της ανάδειξής της σε κυρίαρχη παραγωγική δύναμη,
- όσον αφορά τον τρόπο παραγωγής:
ο καπιταλισμός της αποβολής της ζωντανής, άμεσης εργασίας από την παραγωγή (προς όφελος μη παραγωγικών -(υπερ)αξίας- δραστηριοτήτων) λόγω της ευρείας χρήσης αυτοματισμών, και κατά συνέπεια, του κλονισμού της χρονικής διάρκειας της άμεσης εργασίας ως μέτρου της αξίας,
- όσον αφορά τις παραγωγικές σχέσεις:
ο καπιταλισμός στον οποίο αποκτά κυρίαρχο λόγο η νομική ιδιοκτησία του κεφαλαίου, και η χρήση της πολιτικής ισχύος που αυτή επιφέρει, για τον προσπορισμό διαφόρων ειδών προσόδων, έναντι της λειτουργίας του κεφαλαίου στην παραγωγή,
- όσον αφορά την κοινωνικοποίηση της παραγωγής μέσω του ανταγωνισμού:
μονοπωλιακός καπιταλισμός, της υπερσυγκέντρωσης του κεφαλαίου, στον οποίο γίνεται κυρίαρχος ο ρόλος διαφορετικών ειδών συστηματικών μονοπωλιακών προσόδων
- όσον αφορά την λειτουργία του κράτους στην παραγωγή:
ο απολυταρχικός καπιταλισμός στον οποίο το κράτος γίνεται αναγκαίος όρος τόσο της σχετικής υπεραξίας, μέσω της θεσμοποίησης της πνευματικής ιδιοκτησίας, δηλ., εμποδίων στην διάδοση, χρήση και αναπαραγωγή της επιστημονικής γνώσης, όσο και της υπερεκμετάλλευσης, μέσω της καταστολής της κυκλοφορίας της εργ. δύναμης (δηλ. της μετανάστευσης), κι όπου, κατά συνέπεια, η παρέμβαση του κράτους όλο και περισσότερο καταργεί την τυπική ελευθερία και ισότητα των παραγωγών, καθώς προσέρχονται στην καπιταλιστική αγορά ως κάτοχοι εμπορευμάτων (είτε κεφαλαίου, είτε εργ. δύναμης),
- όσον αφορά τη διεθνή αγορά:
ο καπιταλισμός της διεθνοποίησης της παραγωγής σε πολωμένες παραγωγικές αλυσίδες μεταφοράς (υπερ)αξίας, στους ανώτερους κρίκους των οποίων συγκεντρώνονται η ιδιοκτησία του κεφαλαίου και της νέας γνώσης, αλλά και ειδικευμένη και ακριβή εργατική δύναμη, και στους κατώτερους το μη μονοπωλιακό κεφάλαιο και η φτηνή, υπερεκμεταλλευόμενη εργασία,
-όσον αφορά τις διακρατικές σχέσεις:
ο καπιταλιστικός ιμπεριαλισμός, όπου η πολιτικο-στρατιωτική βία χρησιμοποιούνται για την αναπαραγωγή ή/και βελτίωση της θέσης του συνολικού κεφαλαιοκράτη του κάθε εθνικού κοινωνικο-οικονομικού σχηματισμού στις διεθνοποιημένες παραγωγικές αλυσίδες, αλλά και για την εξασφάλιση κάθε είδους πρσόδων (από την εκμετάλλευση πρώτων υλών, πλούσιου (ή εύφορου) (υπ)εδάφους κοκ)
-όσον αφορά τα εσωτερικά όρια του κεφαλαίου:
ο καπιταλισμός της κρίσης της σχετικής υπεραξίας, της αποβολής της αμέσης εργασίας -της μόνης που παράγει (υπερ)αξία- από την παραγωγή, της πτώσης του ποσοστού κέρδους λόγω της αύξησης της οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου, ο καπιταλισμός των πιο συχνών και ισχυρών κρίσεων, έναντι της αδύναμης και ασταθούς ανάκαμψης,
- όσον αφορά τα εξωτερικά όρια του κεφαλαίου:
ο καπιταλισμός όπου το Κεφάλαιο όχι μόνο έχει κυριαρχήσει σχεδόν στο σύνολο του κόσμου, αλλά επιπλέον θέτει υπό τέτοια κυριαρχία την φύση και την ανθρώπινη κοινωνική δραστηριότητα, συμπεριλαμβανομένων δραστηριοτήτων του μη εργάσιμου χρόνου και της αναπαραγωγής της εργ. δύναμης, του πολιτισμού κοκ, όπου γίνεται φανερός ο κίνδυνος της ολικής καταστροφής του σύγχρονου ανθρώπινου πολιτισμού (καταστροφή φυσικού περιβάλλοντος, πιθανότητα θερμοπυρηνικού πολέμου, πολιτιστική εξαθλίωση κοκ)
-όσον, αφορά, τέλος, τη θέση του στην ιστορία:
το ανώτατο, και τελευταίο στάδιο της ιστορικής εξέλιξης του καπιταλισμού, αυτό της ωριμότητας που μετατρέπεται σε παρατεταμένο και παρασιτικό γήρας, σε μια βαρβαρότητα πρωτοφανή ιστορικά, απόρροια της προσέγγισης τόσο των εσωτερικών, όσο και των εξωτερικών του ορίων, όπου η περαιτέρω ανάπτυξη και επέκτασή του εις βάρος των εναπομείναντων προ-κεφαλαιοκρατικών σχέσεων παραγωγής έχει ιστορικά αντιδραστικό χαρακτήρα.


Παρακάτω καταγράφω μερικές σκέψεις για τον ιμπεριαλισμό, όσο πιο οργανωμένα γίνεται, και ως σκελετό για ένα άρθρο προς δημοσίευση (στο όχι πολύ μακρυνό μέλλον ελπίζω!).

Θα συνεχίσω να δουλεύω στο κείμενο, να προσθέτω αναφορές κοκ στους επόμενους μήνες.

1. Ασχολούμαστε με τον ιμπεριαλισμό ως στάδιο της ιστορικής ανάπτυξης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Ο ιμπεριαλισμός ως φαινόμενο στις διακρατικές σχέσεις ενός παγκοσμιοποιημένου πλέον καπιταλιστικού συστήματος είναι κάτι διαφορετικό και έπεται. Χρησιμοποιούμε τον ιστορικό όρο "ιμπεριαλισμός", για το ιστορικό στάδιο, όχι απαραίτητα διότι αποδίδει με τον καλύτερο τρόπο το περιεχόμενο, αλλά από μετριοφροσύνη (η επιβολή άλλου όρου προϋποθέτει το να πείσουμε πλατιά πρώτα απ' όλα για το περιεχόμενο), και από έγνοια να επικοινωνήσουμε με τα εκατομμύρια των μαρξιστών ανά τον κόσμο.

2. Περιοδολογούμε την βασική σχέση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής (ΚΤΠ), δηλ. την εκμετάλλευση της εργασίας από το κεφάλαιο, μέσα από την οποία αυτο-αναπαράγεται το κεφάλαιο. Η αναπαραγωγή της καπιταλιστικής κοινωνίας, δηλ. της κοινωνίας όπου κυριαρχεί ο ΚΤΠ, περνάει μέσα από την αναπαραγωγή του κεφαλαίου.

Ο ΚΤΠ προσδιορίζεται από τη διαλεκτική ενότητα των παραγωγικών σχέσεων και δυνάμεων. Αυτή είναι η κινητήριος δύναμη της εξέλιξής του.

Το κράτος αποτελεί στιγμή των παραγωγικών σχέσεων στην ταξική καπιταλιστική κοινωνία, ως η θεσμοθετημένη και οργανωμένη βία που διασφαλίζει την κυριαρχία του κεφαλαίου επί της εργασίας. Ως τέτοια δεν είναι άσχετο με τις παραγωγικές σχέσεις, αν και εμφανίζεται σε ένα πιο συγκεκριμένο επίπεδο ανάλυσης.

Η άποψη που παρουσιάζω παρακάτω δεν είναι ολοκληρωμένη. Επικεντρώνω στη μετάβαση στο ιμπεριαλιστικό στάδιο, και όχι στα προηγούμενα στάδια της ανάπτυξης του ΚΤΠ. Επίσης, δεν ασχολούμαι συγκεκριμένα με την πλευρά των παραγωγικών δυνάμεων. Από αυτήν συγκρατώ μόνο το αποτέλεσμά τους όσον αφορά την παραγωγικότητα και την κοινωνικοποίηση της παραγωγής, και όχι το πώς ακριβώς οδηγούν σε αυτά τα αποτελέσματα. Αντίστοιχα, για το κράτος, με ενδιαφέρει μόνο η επίδρασή του στο νόμο της αξίας, και όχι άλλες πλευρές του.

3. Ο πιο σύντομος και σχηματικός ορισμός που δίνω, λοιπόν, στο ιμπεριαλιστικό στάδιο, στο πιο υψηλό επίπεδο αφαίρεσης, είναι ο εξής:

Ιμπεριαλισμός είναι το στάδιο της ιστορικής ανάπτυξης του ΚΤΠ όπου αναδεικνύεται σε κυρίαρχη τάση η υπερέκμετάλλευση της εργασίας από το κεφάλαιο, έναντι των άλλων δύο μορφών εκμετάλλευσης, την απόλυτης και σχετικής υπεραξίας, και η οποία βασίζεται στην διαφοροποίηση της εργασίας στο πεδίο της ταξικής πάλης εις βάρος της τυπικής ελευθερίας και ισότητας των παραγωγών.

Η αντίφαση τακτικής και στρατηγικής ή για το πότε «δικαιώνονται» οι κομμουνιστές*

Υπάρχει μια αντικειμενική αντίφαση που διατρέχει κάθε κομμουνιστικό κόμμα, κάθε εργατικό επαναστατικό κίνημα που δρα σε μη επαναστατικές συνθήκες. Και αυτή η αντίφαση έγκειται στο γεγονός ότι ενώ το ΚΚ είναι κόμμα της επαναστατικής ανατροπής, δε δρα σε συνθήκες που ευνοούν την επαναστατική ανατροπή.

Θέση 64

Ο απολογισμός της ΚΕ διαπνέεται από μία τρανταχτή αντίφαση.

Η θέση της εξόδου από την ΕΕ σε ένα μεταβατικό ή/και μετωπικό πρόγραμμα

Το θέμα της εξόδου από την ΕΕ βρίσκεται στο κέντρο της αντιπαράθεσης για ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα φιλολαϊκής διεξόδου από την κρίση. Ήταν ένας από τους καθοριστικούς παράγοντες που απέτρεψαν την εκλογική συνεργασία της ΛΑΕ με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες μικρότερες οργανώσεις και ομάδες ενόψει των επερχόμενων εκλογών.

Δίνοντας νόημα στις λέξεις: Στρατηγική, τακτική, μεταβατικό πρόγραμμα, μέτωπο

Καταγράφω παρακάτω συνοπτικά πώς αντιλαμβάνομαι, προσωπικά και στη δεδομένη στιγμή, έννοιες όπως η στρατηγική, η τακτική, το μεταβατικό πρόγραμμα και το κοινωνικοπολιτικό μέτωπο, από τη σκοπιά ενός μαρξιστικού-λενινιστικού κομμουνιστικού εργατικού κόμματος.

Γιατί στηρίζω τη Μετωπική Αριστερή Συμπόρευση. Μέρος Γ’: Για τους συναγωνιστές στη ΜΑΡΣ και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Με την παρούσα παρέμβαση επιθυμώ να εξηγήσω την απόφασή μου να στηρίξω τη ΜΑΡΣ, τόσο στις επερχόμενες εθνικές εκλογές, όσο κυρίως στη γενικότερη προσπάθεια για μετωπική συμπόρευση των ριζοσπαστικών αριστερών δυνάμεων που εναντιώνονται στον ιμπεριαλισμό των ΕΕ και ΝΑΤΟ, με το πολιτικό πρόγραμμα, τις προϋποθέσεις και τις δεσμεύσεις που συμφωνήθηκαν και καταγράφονται στην κοινή ανακοίνωση ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ.

Ως μέλος του Συλλόγου Διάδοσης της Μαρξιστικής Σκέψης «Γιάννης Κορδάτος», καλύπτομαι από την πρόσφατη ανακοίνωσή του, αλλά και από τη σχετική αρθρογραφία των συντρόφων Β. Λιόση και Δ. Καλτσώνη, ενώ συμφωνώ στα περισσότερα και με την τοποθέτηση του συντρόφου Π. Γαβάνα. Επομένως, θα επαναλάβω μόνο συνοπτικά κάποια βασικά σημεία των παραπάνω κειμένων, και θα δώσω έναν πιο προσωπικό κι εμπειρικό χαρακτήρα στην παρέμβαση αυτή. Τεκμηρίωση των όσων αναφέρω μπορεί να βρει ο απαιτητικός αναγνώστης στους διάφορους ηλεκτρονικούς συνδέσμους που παραθέτω.

Επίσης, θα απευθυνθώ ξεχωριστά σε όσους προσανατολίζονται να ψηφίσουν κόμματα πιστά στον Ευρω-ατλαντικό μονόδρομο της χώρας μας, δηλ. τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού αυτή τη στιγμή (μέρος Α’), στους συναγωνιστές που προέρχονται –όπως κι εγώ- από το χώρο του ΚΚΕ (μέρος Β’), και στους συναγωνιστές της ΜΑΡΣ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (μέρος Γ’).

Μέρος Γ’: Για τους συναγωνιστές στην ΜΑΡΣ και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Γιατί στηρίζω τη Μετωπική Αριστερή Συμπόρευση. Μέρος Β’: Για τους κομμουνιστές με αναφορά στο σύγχρονο ΚΚΕ

Με την παρούσα παρέμβαση επιθυμώ να εξηγήσω την απόφασή μου να στηρίξω τη ΜΑΡΣ, τόσο στις επερχόμενες εθνικές εκλογές, όσο κυρίως στη γενικότερη προσπάθεια για μετωπική συμπόρευση των ριζοσπαστικών αριστερών δυνάμεων που εναντιώνονται στον ιμπεριαλισμό των ΕΕ και ΝΑΤΟ, με το πολιτικό πρόγραμμα, τις προϋποθέσεις και τις δεσμεύσεις που συμφωνήθηκαν και καταγράφονται στην κοινή ανακοίνωση ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ.

Ως μέλος του Συλλόγου Διάδοσης της Μαρξιστικής Σκέψης «Γιάννης Κορδάτος», καλύπτομαι από την πρόσφατη ανακοίνωσή του, αλλά και από τη σχετική αρθρογραφία των συντρόφων Β. Λιόση και Δ. Καλτσώνη, ενώ συμφωνώ στα περισσότερα και με την τοποθέτηση του συντρόφου Π. Γαβάνα. Επομένως, θα επαναλάβω μόνο συνοπτικά κάποια βασικά σημεία των παραπάνω κειμένων, και θα δώσω έναν πιο προσωπικό κι εμπειρικό χαρακτήρα στην παρέμβαση αυτή. Τεκμηρίωση των όσων αναφέρω μπορεί να βρει ο απαιτητικός αναγνώστης στους διάφορους ηλεκτρονικούς συνδέσμους που παραθέτω.

Επίσης, θα απευθυνθώ ξεχωριστά σε όσους προσανατολίζονται να ψηφίσουν κόμματα πιστά στον Ευρω-ατλαντικό μονόδρομο της χώρας μας, δηλ. τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού αυτή τη στιγμή (μέρος Α’), στους συναγωνιστές που προέρχονται –όπως κι εγώ- από το χώρο του ΚΚΕ (μέρος Β’), και στους συναγωνιστές της ΜΑΡΣ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (μέρος Γ’).

Μέρος Β’: Για τους κομμουνιστές με αναφορά στο σύγχρονο ΚΚΕ

Κουτσούμπας στην ...Terra Incognita!*

Παρατίθεται παρακάτω εκτενές απόσπασμα από τη συνέντευξη του γγ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δ. Κουτσούμπα στον Γ. Παπαδάκη στον ΑΝΤ1 (υπογραμμίσεις δικές μου με έντονα γράμματα). 

Προσπερνάει κανείς τη γνωστή -δογματική και βολική...- σύνδεση της εξόδου από την ΕΕ με τη σοσιαλιστική επανάσταση, το τηλεοπτικό κήρυγμα για το σοσιαλισμό και το πώς θα οργανωθεί το κράτος μετά την επανάσταση (πρόκειται περί συνέντευξης πολιτικού αρχηγού ή περί μεταμεσονύκτιας φοιτητικής συζήτησης;...), 

διότι αυτή τη φορά, ο γγ του ΚΚΕ επέλεξε να μας παρουσιάσει και νέες πλευρές της "Νέας Ουτοπίας" που προτείνει τελευταία η ηγεσία του ΚΚΕ (κατά το "Νέα Ελλάδα" για την οποία τσακώνονται τώρα ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ): 

• από τη μια, επανάσταση χωρίς κόμμα, σοσιαλιστική εξουσία χωρίς κόμμα, στην οποία το ΚΚΕ θα δίνει απλά το ..."παρόν", λαός χωρίς κόμματα διότι τον διχάζουν με τεχνητό τρόπο, κόμματα που δραστηριοποιούνται μέσω των μελών τους, αλλά όχι ως ...κόμματα, 
• και από την άλλη, κοινωνική συμμαχία/κίνημα που θα είναι όμως ...πολιτική/ό, που θα παλεύει ενάντια σε ΕΕ-μονοπώλια-καπιταλισμό, που θα ...καταθέτει νόμους και θα αλλάζει ...πολιτικούς συσχετισμούς (απορία: ποιών κομμάτων τους συσχετισμούς;...), μια πολιτική συμμαχία ...κοινωνικών δυνάμεων και όχι κομμάτων, που θα εφαρμόσει το φιλολαϊκό πολιτικό πρόγραμμα ...της εργατικής τάξης!

Μπορεί ο αναγνώστης να θαυμάσει τη διαλεκτική σύνδεση του πολιτικού με το κοινωνικό! Την ΤΑΥΤΙΣΗ!

Το κίνημα γίνεται κόμμα και το κόμμα κίνημα! Και φυσικά, έτσι όλοι ψηφίζουμε ΚΚΕ, το οποίο, όμως, θα έχει ταυτιστεί με εμάς, το λαό! Ώστε όλοι να γίνουμε ...ΕΝΑ και να ζήσουμε εμείς καλά και ο ...Κουτσούμπας καλύτερα! 

Δεν ξέρω σε ποιον κόσμο νομίζει ότι ζει ο γγ του ΚΚΕ, αλλά αυτά δεν πρέπει να λέγονταν ούτε στην Terra Incognita* μετά από πολύ ...πιοτό...

*Terra Incognita:  σκληροπυρηνικό αναρχικό στέκι της Θεσσαλονίκης

Ενδιαφέροντα άρθα για τις "ενδοαστικές αντιθέσεις" σε χώρες της ΕΕ

Παραθέτω 2 άρθρα (του Β. Πριμηκήρη στην Ίσκρα και του Π. Παπακωνσταντίνου στην Καθημερινή) που αναφέρονται στις αντιθέσεις μεταξύ ισχυρών κρατών της ΕΕ, όπως η Γαλλία και η Ιταλία, με τη Γερμανία, αλλά και μεταξύ μερίδων των αστικών τους τάξεων, σε σχέση με τα ζητήματα της οικονομικής κρίσης, του Ευρώ και της ΕΕ.


Προσωπικά θα ήθελα να σχολιάσω τα εξής:

Συνέντευξη Κουτσούμπα στο enikos.gr: σκυλί που γαυγίζει δε δαγκώνει...

Το κεντρικό επιχείρημα της ηγεσίας του ΚΚΕ, ότι μια κυβέρνηση που θα έρχονταν σε αντίθεση με τον ιμπεριαλισμό (πχ διαγραφή χρέους, έξοδος από ΕΕ και Ευρώ) θα έπρεπε να έχει τα οικονομικά "εργαλεία" και την πραγματική εξουσία στα χέρια της για να νικήσει, είναι κατά βάση σωστή. Αυτό το επιχείρημα σκιαγραφεί ο γγ της ΚΕ του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπας στο παρακάτω απόσπασμα της συνέντευξής του στο enikos.gr:

Η Ελλάδα εξαρτημένη από τον ιμπεριαλισμό των πολυεθνικών μονοπωλίων σε όλους τους βασικούς οικονομικούς κλάδους

Παραθέτω σύνδεσμο σε ένα πολύ καλό άρθρο στον Εργατικό Αγώνα (αναδημοσίευση από άρθρο του του Χρίστου Καραμάνου στο e-dromos.gr) που περιγράφει συνοπτικά τη διείσδυση του ξένου κεφαλαίου σε όλους τους βασικούς κλάδους της οικονομίας της Ελλάδας.

Τα στοιχεία που παρατίθενται είναι εύκολα προσβάσιμα στον καθένα. Αν δε θέλει κάποιος να τα δει, είναι άλλο ζήτημα... Πάντως, για κάθε κομμουνιστικό-εργατικό-επαναστατικό κόμμα, το να μην τα βλέπει είναι εγκληματικό λάθος, και για την ηγεσία ενός τέτοιου κόμματος, ίσως και όχι και τόσο λάθος...

Ζητείται κομμουνιστικό κόμμα, μαρξιστικό-λενινιστικό, να σώσει το λαό της χώρας μας...

Το μαρξιστικό-λενινιστικό ΚΚΕ του Ζαχαριάδη,.. των ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΕΠΟΝ,.. του αντιδιδακτορικού αγώνα,.. του Φλωράκη,.. δεν υπάρχει πια, με ...απόφαση του ΠΓ του ΚΚΕ του Μαΐλη, της Αλέκας, της Μπέλλου, του Γόντικα, του Μαρίνου...

Το "νέο", "επαναστατικό" ΚΚΕ προτιμάει τον Μηλιό, τον Πουλιόπουλο, τον Τρότσκι...

Περισσότερα στον Εργατικό Αγώνα...

Ο "αντικομμουνισμός" του γραμματέα της ΚΝΕ, Θ. Χιόνη, και της ηγεσίας του ΚΚΕ

Ο Σαμαράς και ο Κουτσούμπας για την έξοδο της Ελλάδας από την Ε.Ε.

Σήμερα, μπορεί να αλιεύσει κανείς στον τύπο, δύο εξαιρετικά αντιφατικές ειδήσεις, οι οποίες λένε πολλά για το ζήτημα της εξόδου της Ελλάδας από την Ε.Ε., τόσο από την πλευρά της στρατηγικής των μονοπωλίων, όσο και από αυτή του λαού.

Η μία είναι η δήλωση Σαμαρά ότι:

"Πρέπει να αντιμετωπίσουμε και το άλλο άκρο που μιλάει για έξοδο από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ"

Η άλλη είναι η ομιλία του ΓΓ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα στην Ευρωπαϊκή Κομμουνιστική Συνάντηση, όπου ανάμεσα σε πολλά άλλα, λέει:

"Τους θέτουμε το εξής απλό ερώτημα. Εντάξει, μπορεί να φύγουμε απ' το ευρώ και να πάμε στη δραχμή ή σε ένα άλλο νόμισμα ή να φύγουμε απ' την ΕΕ. Οι αντιλαϊκοί νόμοι, η καπιταλιστική βαρβαρότητα, το σύστημα που υπάρχει, δεν θα εξακολουθεί να ζει και να βασιλεύει; Δεν θα εκμεταλλεύεται ο καπιταλιστής, το μονοπώλιο την εργατική δύναμη; Δεν θα χτυπάει αυτοαπασχολούμενους, μεσαία στρώματα των πόλεων ή δεν θα ξεκληρίζει τη φτωχή αγροτιά απ' τη γη; Δεν έχουν απάντηση σ' αυτό το ερώτημα, γιατί εκεί βρίσκεται το πρόβλημα. Δηλαδή, αν δεν συνδυάσεις την αποδέσμευση απ' την ΕΕ - άρα και το νόμισμά της - με το ζήτημα που θέτουμε εμείς ως κεντρικό θέμα πάλης, κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, μονομερή διαγραφή του χρέους, εργατική - λαϊκή εξουσία, τότε δε λύνεις το πρόβλημα. Γιατί βγαίνοντας απ' την ΕΕ, αν δεν έχει το εργατικό, λαϊκό κράτος στα χέρια του τα απαραίτητα εργαλεία για να κάνει ανάπτυξη της οικονομίας, για να κατανείμει τους πόρους, το εργατικό δυναμικό, να εξασφαλίσει δουλειά σταθερή και μόνιμη για όλους, για να μπορέσει να λύσει ανισομετρίες που υπάρχουν και στις περιφέρειες της ίδιας της χώρας μας, με έναν κεντρικό επιστημονικό σχεδιασμό, πώς θα μπορέσει να προχωρήσει προς τα εμπρός ο λαός και πώς θα μπορέσουν να ανακουφιστούν και τα λαϊκά στρώματα; Πολύ περισσότερο να λύσουμε αυτό το πρόβλημα που λέμε, να οδηγήσουμε το λαό μας, τους λαούς μας, στην ευημερία, να ζουν ανθρώπινα, με πολιτισμό, με αθλητισμό, με Παιδεία, δωρεάν και δημόσια, με Υγεία δωρεάν και δημόσια;"

Η δήλωση Σαμαρά θέτει τα όρια της σημερινής στρατηγικής της αστικής τάξης, ή έστω του κυρίαρχου κομματιού της, του μονοπωλιακού, την παραμονή στην Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ, θεωρώντας ως πολιτικό "άκρο" που υπονοείται ότι πρέπει να κατασταλεί (ίσως όπως η "Χρυσή Αυγή";..) όσους "μιλάνε" για έξοδο από την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ.

Από την άλλη, ο ΓΓ του κόμματος της εργατικής τάξης, θεωρεί ως δευτερεύον ζήτημα για τη στρατηγική της τάξης αυτής την παραμονή ή όχι στην Ε.Ε., εάν δε συνοδευτεί από αλλαγή στο επίπεδο της εξουσίας και της οικονομίας (δηλ. των παραγωγικών σχέσεων), δηλ. αν δε συνοδευτεί από σοσιαλιστική επανάσταση!

Καταγγελία ενάντια στο μέλος του ΠΓ του ΚΚΕ, Γιώργο Μαρίνο

Εγώ, ο Διονύσης Περδίκης, πρώην μέλος του ΚΚΕ στο Βερολίνο,
καταγγέλω το τότε και νυν μέλος του ΠΓ του ΚΚΕ, Γιώργο Μαρίνο,
ότι σε προσυνεδριακή παρουσίαση των θέσεων της ΚΕ για το 19ο Συνέδριο,
και απαντώντας στην παρακάτω ερώτηση που του υπέβαλα:

"...Γενικά, συμφωνεί η ΚΕ με τη γραμμή: «ένα συνδικάτο, μία ομοσπονδία, ένα εργατικό κέντρο, μία ΓΣΕΕ» ως θέση αρχής;..."

 απάντησε, ανάμεσα σε άλλα, και σχεδόν αυτολεξεί, τα εξής:

"...Είναι αλήθεια σύντροφοι ότι αυτή ήταν αρχή του Κόμματος... Όμως, σε ποιά χώρα υπάρχει μόνο μία ΓΣΕΕ;... πχ Στη Γαλλία, κάθε κόμμα έχει τη δική του ομοσπονδία... Και να δείτε σύντροφοι ότι στην επανάσταση η ΓΣΕΕ θα είναι με την αντίδραση..."

Μάρτυρας μου για τα παραπάνω είναι μια ολόκληρη κομματική οργάνωση...