Κείμενο εργασίας για την περιοδολόγηση του καπιταλισμού και το σύγχρονό του στάδιο

Το παρόν μπορεί να διαβαστεί ευκολότερα και ως αρχείο pdf

I. Εισαγωγή

Η απουσία μιας συστηματικής θεωρίας της ιστορικής εξέλιξης, και επομένως και περιοδολόγησης, του καπιταλισμού, είναι ένα από τα σημαντικότερα σημεία στα οποία χρίζει περαιτέρω ανάπτυξης η σύγχρονη μαρξιστική-λενινιστική θεωρία. Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, παρατηρείται μια αναζωογόνηση και περαιτέρω ανάπτυξη της θεωρίας του σύγχρονου καπιταλισμού, σε μεγάλο βαθμό εντός του πλαισίου της κλασσικής θεωρίας του ιμπεριαλισμού ή (κρατικο-)μονοπωλιακού καπιταλισμού[1], με πλούσια αρθρογραφία και βιβλιογραφία σε διεθνές επίπεδο, και με κεντρικές έννοιες αυτές των

·       νέων μορφών εκμετάλλευσης και καταπίεσης που συμβάλουν στην ανάδυση της υπερεκμετάλλευσης της εργασίας ως κυρίαρχης τάσης (έναντι της σχετικής και απόλυτης υπεραξίας) στη σφαίρα της παραγωγής[2],

·       της διόγκωσης των μη παραγωγικών κλάδων, ιδιαίτερα του χρηματοπιστωτικού τομέα[3],

·       της μονοπωλιακής προσόδου[4] στη σφαίρα του ανταγωνισμού, σε σύνδεση με το τεχνολογικό μονοπώλιο λόγω της θεσμοθέτησης της πνευματικής ιδιοκτησίας[5],

·       όπως και των σχέσεων ιμπεριαλιστικής εξάρτησης -δηλ. εκμετάλλευσης και κυριαρχίας- στη σφαίρα της διεθνούς αγοράς και των διακρατικών σχέσεων[6].

Πρόσφατα, μάλιστα, διεξήχθη στα πλαίσια του 16^ου διεθνούς συνεδρίου για τον Ιστορικό Υλισμό, στο Λονδίνο, στις 7-10 Νοεμβρίου του περασμένου έτους, ειδική συνεδρία με την παραπάνω θεματολογία[7].

Στο παρόν κείμενο εργασίας, δεν μπορεί να αναπτυχθεί μια συστηματική θεωρία της ιστορικής εξέλιξης του καπιταλισμού. Αρκούμαστε στα παραπάνω σχόλια, στην παράθεση των σχετικών αναφορών στις υποσημειώσεις, ενώ ακολουθούν παρακάτω κάποιες μεθοδολογικές προτάσεις, αλλά και η συνοπτική σκιαγράφηση μιας ερευνητικής κατεύθυνσης. Δεσμευόμαστε, όμως, να συνεχίσουμε τις μεταφράσεις της σχετικής ξενόγλωσσης αρθρογραφίας[8], και να παρουσιάσουμε στο επόμενο διάστημα με ολοκληρωμένο τρόπο τις -υπό διαμόρφωση- απόψεις μας.

Μια θέση για το θέμα της ψήφου των Ελλήνων μεταναστών

1. Η βασική μου θέση προκύπτει από το ότι ο καθένας μας πρέπει να ψηφίζει στη χώρα όπου ζει και εργάζεται με κάποια μονιμότητα.

2. Επιπλέον, δεν μπορεί κάποιος να ψηφίζει σε 2 χώρες, και ακόμη περισσότερο με το επίπεδο διασύνδεσης που έχουν οι χώρες σήμερα συμμετέχοντας σε διαφορετικές ολοκληρώσεις, συμμαχίες κοκ. Μάλιστα, εντός της ΕΕ, αυτό είναι σα μια διπλή ψήφος.

3. Τα πράγματα γίνονται χειρότερα όταν υπάρχουν σχέσεις εξάρτησης από τη μια χώρα στην άλλη. Πχ κάποιος που ψηφίζει και στη Γερμανία και στην Ελλάδα επηρεάζει την Ελλάδα διπλά (ή και παραπάνω!)...

Παράδειγμα από το χώρο της "ευρωπαϊκής αριστεράς": σε εκδήλωση στο Βερολίνο με τον Λ. Βατικιώτη και κάποιον βουλευτή της Die Linke, ο εν λόγω βουλευτής είπε λίγο-πολύ ότι κάποιου είδους δανεισμός, με κάποιου είδους μνημόνιο, ήταν απαραίτητο για την Ελλάδα, προκειμένου να αποφύγει τη χρεωκοπία, διότι κινδύνευε το πανευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα, και έκανε ειδική μνεία στα ασφαλιστικά ταμεία... Είναι γνωστό ότι μεγάλο μέρος των λαϊκών στρωμάτων στις ιμπεριαλιστικές χώρες έχει τη δυνατότητα να αποταμιεύει στα συνταξιοδοτικά και άλλα ασφαλιστικά ταμεία. Αυτά, πλέον τζογάρουν στα διεθνή χρηματιστήρια με τα αποθεματικά τους, και καταφέρνουν κατά καιρούς να προσπορίζονται κέρδη/υπεραξία που παράγεται αλλού, σε όλον τον κόσμο... Ε, αυτά (μπορεί να) είχαν δανείσει και την Ελλάδα... Προφανώς, είναι φανερή η σύγκρουση συμφέροντος κάποιου που ζει και εργάζεται στη Γερμανία και περιμένει να πάρει σύνταξη από τα δανεικά του ταμείου του στην Ελλάδα... και αυτού που δεν έχει δουλειά και κινδυνεύει να χάσει το σπίτι του εξ΄αιτίας των μνημονίων για την αποπληρωμή αυτών των δανεικών...

Μην πάω τώρα στην ...παγκόσμια δεξιά, στα Πατριαρχεία, τις ενώσεις Μακεδονομάχων κοκ...

4. Το κριτήριο της (διπλής) υπηκοότητας είναι το πιο ασφαλές, επομένως, για να καθορίζει το δικαίωμα ψήφου. Όποιος ζει στο εξωτερικό μόνιμα έχει υλικά συμφέροντα από πολλές πλευρές για να πάρει την τοπική υπηκοότητα, και δε θα αποφύγει να το κάνει μόνο και μόνο για να ...νοθεύει το εκλογικό σώμα στην Ελλάδα.

Ο καθένας το κάνει αυτό μετά από διαφορετικό χρονικό διάστημα, είτε γιατί οι νόμοι περί υπηκοότητας είναι διαφορετικοί σε κάθε χώρα, είτε λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών της ζωής του, πχ της κινητικότητας σε διαφορετικές χώρες. Οπότε, ένα χρονικό όριο δεν είναι το ιδανικό.
Από τη στιγμή που πάρει, όμως, την υπηκοότητα την ξένη, τόσο σε πρακτικό όσο και σε συμβολικό επίπεδο συνδέει και την πολιτική του ζωή με μια άλλη χώρα, οπότε και θα πρέπει να σταματήσει να ψηφίζει για την Ελλάδα.

Επιπλέον, δεν μπορούμε στον 21ο αιώνα να επαναφέρουμε κριτήρια που σχετίζονται με την περιουσία...

5. Ίσως υπάρχουν πρακτικές λύσεις, ώστε να μπορούν να ψηφίζουν από εκλογικά τμήματα του εξωτερικού 2 ομάδες Ελλήνων πολιτών:

(α) αυτοί που βρίσκονται προσωρινά/συμπτωματικά στο εξωτερικό, πχ για διακοπές ή για λίγες μέρες/εβδομάδες/μήνες εργασίας κοκ αλλά είναι μόνιμοι κάτοικοι της Ελλάδας (ακόμη και αν έχουν και κάποια άλλη υπηκοότητα), και

(β) αυτοί που είναι μόνιμοι κάτοικοι εξωτερικού, αλλά δεν έχουν πάρει ακόμη την τοπική υπηκοότητα και δεν έχουν, επομένως, δικαίωμα ψήφου στο εξωτερικό. Η δεύτερη ομάδα, ειδικά εντός της ΕΕ, είναι ένα πραγματικό πρόβλημα, διότι λόγω της κινητικότητας εντός της ΕΕ, μπορεί κάποιος να αργήσει να εγκατασταθεί μόνιμα σε κάποια χώρα, αργώντας αντίστοιχα να πάρει ξένη υπηκοότητα.

Θα μπορούσαν πχ να κάνουν, μαζί με την αίτηση συμμετοχής σε εκλογικό τμήμα του εξωτερικού, υπεύθυνες δηλώσεις ότι ανήκουν στην μια ή στην άλλη περίπτωση, και, ειδικά στην περίπτωση (β), να εξουσιοδοτούν το ελλ. κράτος να κάνει ερώτηση στο ξένο κράτος για να επιβεβαιώσει την κατάσταση που δηλώνει ο επίδοξος ψηφοφόρος.

Στην συνέχεια, θα μπορούσε το ελλ. κράτος να κάνει δειγματοληπτικούς ελέγχους, ώστε να εντοπίζει τυχόν παραβάτες, και να υπάρχουν κάποιες ποινές γι' αυτούς, όπως στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων ή/και οικονομικές. Θα μπορούσε να δοθεί και στα κόμματα που συμμετέχουν στις εκλογές η δυνατότητα να ζητούν τον έλεγχο για συγκεκριμένα πρόσωπα που παρατηρούν στα εκλογικά τμήματα, και για τα οποία υποπτεύονται παράβαση.

Δεδομένου του μικρού κινήτρου να ρισκάρει κανείς το οτιδήποτε προκειμένου απλά ...να ψηφίσει, δεν νομίζω ότι θα ήταν τόσο δύσκολο να επιβληθεί το κριτήριο αυτό στην πράξη.

6. Όμως, ένα τέτοιο κριτήριο, όπως και κάθε άλλο από τα όσα αναφέρθηκαν (όπως πχ της χρονικής διάρκειας κοκ), διαχωρίζει τους Έλληνες υπηκόους σε κατηγορίες που έχουν ή δεν έχουν δικαίωμα ψήφου, κάτι που μάλλον απαιτεί συνταγματικές αλλαγές για να μην καταπέσει στο ΣτΕ.

Εναλλακτικά, η απόρριψη τελείως της διπλής υπηκοότητας, φαντάζομαι επίσης απαιτεί συνταγματικές αλλαγές.

Οπότε προκύπτει το ερώτημα, γιατί το ΚΚΕ, αλλά και άλλα κόμματα που συμφώνησαν με την τωρινή αναθεώρηση, δεν απαίτησαν η αναθεώρηση να συμπεριλάβει και αυτές τις πλευρές που διασφαλίζουν την σωστή λειτουργία του δικαιώματος αυτού;

7. Τέλος, νομίζω ότι σωστά απορρίπτεται η επιστολική ψήφος.
Πρώτον, δεν είναι δυνατή ούτε εντός της Ελλαδας, και δεν πείθομαι ότι για τις περισσότερες περιπτώσεις το ταξίδι εντός της Ευρώπης ή και των ΗΠΑ είναι πιο δύσκολο από ότι από την Αθήνα στον Έβρο ή στα νησιά.
Δεύτερον, τίθεται θέμα αξιοπιστίας, ακόμη και στον 21ο αιώνα, με αυτά που βλέπουν τα ματάκια μας κατά καιρούς. 

Το ίδιο ισχύει και για πολλά και μικρά εκλογικά τμήματα, τα οποία θα πρέπει να αποφευχθούν προς χάριν λίγων και μεγάλων, στα οποία να μπορούν να έχουν αντιπροσώπους τα περισσότερα ελληνικά κόμματα.

8. Πέρα από την συνταγματική αναθεώρηση ή τον εφαρμοστικό νόμο που από ότι φαίνεται θα θέσει κάποια κριτήρια, είναι στο χέρι και του δημοκρατικού κινήματος να πιέσει για να μην αλλοιωθεί το εκλογικό σώμα.

Με βάση την Wikipedia (https://en.wikipedia.org/wiki/Greek_diaspora)

Έλληνες του εξωτερικού, γεννημένοι στην Ελλάδα:

136,914 στις ΗΠΑ (2012),

721,000 στην Κύπρο (2011, δεν είναι σαφές αν εννοεί γεννημένοι στην Ελλάδα),

Γερμανία 274,060 (2016),

Αυστραλία 93,743 (2016),

Καναδάς 62,715 (2016),

Μ. Βρετανία 78,872 (2011, δε διευκρινίζει που έχουν γεννηθεί και μετράει και Κύπριους),

και ακολουθούν Ρωσία, Αλβανία, Ουκρανία και άλλες χώρες με μικρότερους πληθυσμούς, οι περισσότερες από τις οποίες είναι χώρες της ΕΕ.

Άρα, με βάση τον συνολικό αριθμό που δε φαίνεται και τόσο μεγάλος, και στον βαθμό που δε θα γίνουν τίποτα τρελά και δοθεί δικαίωμα ψήφου στα παιδιά αυτών, ενώ έχουν γεννηθεί στο εξωτερικό, δεν είναι αδύνατον να λειτουργήσει το όλο θέμα με έναν θεμιτό τρόπο. Είναι και θέμα του δημοκρατικού κινήματος κάτι τέτοιο...

Σημειώσεις για τον ιμπεριαλισμό, ως το σύγχρονο, και ανώτερο στάδιο της ιστορικής εξέλιξης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής

Περίληψη

Ο σύγχρονος καπιταλισμός, είναι, κατά λογική σειρά προτεραιότητας:
- όσον αφορά τους κυρίαρχους τρόπους αναπαραγωγής του κεφαλαίου, δηλ. εκμετάλλευσης της εργασίας από το κεφάλαιο για την απόσπαση υπεραξίας:
ο καπιταλισμός όπου κυρίαρχη τάση είναι η υπερεκμετάλλευση της εργασίας ως αντιστάθμισμα στην κρίση της σχετικής υπεραξίας,
-όσον αφορά τις παραγωγικές δυνάμεις:
ο καπιταλισμός της διάκρισης της επιστημονικής εργασίας από την υπόλοιπη παραγωγική εργασία και της ανάδειξής της σε κυρίαρχη παραγωγική δύναμη,
- όσον αφορά τον τρόπο παραγωγής:
ο καπιταλισμός της αποβολής της ζωντανής, άμεσης εργασίας από την παραγωγή (προς όφελος μη παραγωγικών -(υπερ)αξίας- δραστηριοτήτων) λόγω της ευρείας χρήσης αυτοματισμών, και κατά συνέπεια, του κλονισμού της χρονικής διάρκειας της άμεσης εργασίας ως μέτρου της αξίας,
- όσον αφορά τις παραγωγικές σχέσεις:
ο καπιταλισμός στον οποίο αποκτά κυρίαρχο λόγο η νομική ιδιοκτησία του κεφαλαίου, και η χρήση της πολιτικής ισχύος που αυτή επιφέρει, για τον προσπορισμό διαφόρων ειδών προσόδων, έναντι της λειτουργίας του κεφαλαίου στην παραγωγή,
- όσον αφορά την κοινωνικοποίηση της παραγωγής μέσω του ανταγωνισμού:
μονοπωλιακός καπιταλισμός, της υπερσυγκέντρωσης του κεφαλαίου, στον οποίο γίνεται κυρίαρχος ο ρόλος διαφορετικών ειδών συστηματικών μονοπωλιακών προσόδων
- όσον αφορά την λειτουργία του κράτους στην παραγωγή:
ο απολυταρχικός καπιταλισμός στον οποίο το κράτος γίνεται αναγκαίος όρος τόσο της σχετικής υπεραξίας, μέσω της θεσμοποίησης της πνευματικής ιδιοκτησίας, δηλ., εμποδίων στην διάδοση, χρήση και αναπαραγωγή της επιστημονικής γνώσης, όσο και της υπερεκμετάλλευσης, μέσω της καταστολής της κυκλοφορίας της εργ. δύναμης (δηλ. της μετανάστευσης), κι όπου, κατά συνέπεια, η παρέμβαση του κράτους όλο και περισσότερο καταργεί την τυπική ελευθερία και ισότητα των παραγωγών, καθώς προσέρχονται στην καπιταλιστική αγορά ως κάτοχοι εμπορευμάτων (είτε κεφαλαίου, είτε εργ. δύναμης),
- όσον αφορά τη διεθνή αγορά:
ο καπιταλισμός της διεθνοποίησης της παραγωγής σε πολωμένες παραγωγικές αλυσίδες μεταφοράς (υπερ)αξίας, στους ανώτερους κρίκους των οποίων συγκεντρώνονται η ιδιοκτησία του κεφαλαίου και της νέας γνώσης, αλλά και ειδικευμένη και ακριβή εργατική δύναμη, και στους κατώτερους το μη μονοπωλιακό κεφάλαιο και η φτηνή, υπερεκμεταλλευόμενη εργασία,
-όσον αφορά τις διακρατικές σχέσεις:
ο καπιταλιστικός ιμπεριαλισμός, όπου η πολιτικο-στρατιωτική βία χρησιμοποιούνται για την αναπαραγωγή ή/και βελτίωση της θέσης του συνολικού κεφαλαιοκράτη του κάθε εθνικού κοινωνικο-οικονομικού σχηματισμού στις διεθνοποιημένες παραγωγικές αλυσίδες, αλλά και για την εξασφάλιση κάθε είδους πρσόδων (από την εκμετάλλευση πρώτων υλών, πλούσιου (ή εύφορου) (υπ)εδάφους κοκ)
-όσον αφορά τα εσωτερικά όρια του κεφαλαίου:
ο καπιταλισμός της κρίσης της σχετικής υπεραξίας, της αποβολής της αμέσης εργασίας -της μόνης που παράγει (υπερ)αξία- από την παραγωγή, της πτώσης του ποσοστού κέρδους λόγω της αύξησης της οργανικής σύνθεσης του κεφαλαίου, ο καπιταλισμός των πιο συχνών και ισχυρών κρίσεων, έναντι της αδύναμης και ασταθούς ανάκαμψης,
- όσον αφορά τα εξωτερικά όρια του κεφαλαίου:
ο καπιταλισμός όπου το Κεφάλαιο όχι μόνο έχει κυριαρχήσει σχεδόν στο σύνολο του κόσμου, αλλά επιπλέον θέτει υπό τέτοια κυριαρχία την φύση και την ανθρώπινη κοινωνική δραστηριότητα, συμπεριλαμβανομένων δραστηριοτήτων του μη εργάσιμου χρόνου και της αναπαραγωγής της εργ. δύναμης, του πολιτισμού κοκ, όπου γίνεται φανερός ο κίνδυνος της ολικής καταστροφής του σύγχρονου ανθρώπινου πολιτισμού (καταστροφή φυσικού περιβάλλοντος, πιθανότητα θερμοπυρηνικού πολέμου, πολιτιστική εξαθλίωση κοκ)
-όσον, αφορά, τέλος, τη θέση του στην ιστορία:
το ανώτατο, και τελευταίο στάδιο της ιστορικής εξέλιξης του καπιταλισμού, αυτό της ωριμότητας που μετατρέπεται σε παρατεταμένο και παρασιτικό γήρας, σε μια βαρβαρότητα πρωτοφανή ιστορικά, απόρροια της προσέγγισης τόσο των εσωτερικών, όσο και των εξωτερικών του ορίων, όπου η περαιτέρω ανάπτυξη και επέκτασή του εις βάρος των εναπομείναντων προ-κεφαλαιοκρατικών σχέσεων παραγωγής έχει ιστορικά αντιδραστικό χαρακτήρα.


Παρακάτω καταγράφω μερικές σκέψεις για τον ιμπεριαλισμό, όσο πιο οργανωμένα γίνεται, και ως σκελετό για ένα άρθρο προς δημοσίευση (στο όχι πολύ μακρυνό μέλλον ελπίζω!).

Θα συνεχίσω να δουλεύω στο κείμενο, να προσθέτω αναφορές κοκ στους επόμενους μήνες.

1. Ασχολούμαστε με τον ιμπεριαλισμό ως στάδιο της ιστορικής ανάπτυξης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Ο ιμπεριαλισμός ως φαινόμενο στις διακρατικές σχέσεις ενός παγκοσμιοποιημένου πλέον καπιταλιστικού συστήματος είναι κάτι διαφορετικό και έπεται. Χρησιμοποιούμε τον ιστορικό όρο "ιμπεριαλισμός", για το ιστορικό στάδιο, όχι απαραίτητα διότι αποδίδει με τον καλύτερο τρόπο το περιεχόμενο, αλλά από μετριοφροσύνη (η επιβολή άλλου όρου προϋποθέτει το να πείσουμε πλατιά πρώτα απ' όλα για το περιεχόμενο), και από έγνοια να επικοινωνήσουμε με τα εκατομμύρια των μαρξιστών ανά τον κόσμο.

2. Περιοδολογούμε την βασική σχέση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής (ΚΤΠ), δηλ. την εκμετάλλευση της εργασίας από το κεφάλαιο, μέσα από την οποία αυτο-αναπαράγεται το κεφάλαιο. Η αναπαραγωγή της καπιταλιστικής κοινωνίας, δηλ. της κοινωνίας όπου κυριαρχεί ο ΚΤΠ, περνάει μέσα από την αναπαραγωγή του κεφαλαίου.

Ο ΚΤΠ προσδιορίζεται από τη διαλεκτική ενότητα των παραγωγικών σχέσεων και δυνάμεων. Αυτή είναι η κινητήριος δύναμη της εξέλιξής του.

Το κράτος αποτελεί στιγμή των παραγωγικών σχέσεων στην ταξική καπιταλιστική κοινωνία, ως η θεσμοθετημένη και οργανωμένη βία που διασφαλίζει την κυριαρχία του κεφαλαίου επί της εργασίας. Ως τέτοια δεν είναι άσχετο με τις παραγωγικές σχέσεις, αν και εμφανίζεται σε ένα πιο συγκεκριμένο επίπεδο ανάλυσης.

Η άποψη που παρουσιάζω παρακάτω δεν είναι ολοκληρωμένη. Επικεντρώνω στη μετάβαση στο ιμπεριαλιστικό στάδιο, και όχι στα προηγούμενα στάδια της ανάπτυξης του ΚΤΠ. Επίσης, δεν ασχολούμαι συγκεκριμένα με την πλευρά των παραγωγικών δυνάμεων. Από αυτήν συγκρατώ μόνο το αποτέλεσμά τους όσον αφορά την παραγωγικότητα και την κοινωνικοποίηση της παραγωγής, και όχι το πώς ακριβώς οδηγούν σε αυτά τα αποτελέσματα. Αντίστοιχα, για το κράτος, με ενδιαφέρει μόνο η επίδρασή του στο νόμο της αξίας, και όχι άλλες πλευρές του.

3. Ο πιο σύντομος και σχηματικός ορισμός που δίνω, λοιπόν, στο ιμπεριαλιστικό στάδιο, στο πιο υψηλό επίπεδο αφαίρεσης, είναι ο εξής:

Ιμπεριαλισμός είναι το στάδιο της ιστορικής ανάπτυξης του ΚΤΠ όπου αναδεικνύεται σε κυρίαρχη τάση η υπερέκμετάλλευση της εργασίας από το κεφάλαιο, έναντι των άλλων δύο μορφών εκμετάλλευσης, την απόλυτης και σχετικής υπεραξίας, και η οποία βασίζεται στην διαφοροποίηση της εργασίας στο πεδίο της ταξικής πάλης εις βάρος της τυπικής ελευθερίας και ισότητας των παραγωγών.

Η αντίφαση τακτικής και στρατηγικής ή για το πότε «δικαιώνονται» οι κομμουνιστές*

Υπάρχει μια αντικειμενική αντίφαση που διατρέχει κάθε κομμουνιστικό κόμμα, κάθε εργατικό επαναστατικό κίνημα που δρα σε μη επαναστατικές συνθήκες. Και αυτή η αντίφαση έγκειται στο γεγονός ότι ενώ το ΚΚ είναι κόμμα της επαναστατικής ανατροπής, δε δρα σε συνθήκες που ευνοούν την επαναστατική ανατροπή.

Θέση 64

Ο απολογισμός της ΚΕ διαπνέεται από μία τρανταχτή αντίφαση.

Η πολιτική οικονομία της σύγκρουσης με τους δανειστές και την ΕΕ, με αφορμή μια εκδήλωση στο Βερολίνο

Το Σάββατο 16 Απριλίου έλαβε χώρα στους χώρους της Ελληνικής Κοινότητας Βερολίνου (ΕΚΒ) εκδήλωση με θέμα "Η πολιτική οικονομία των εναλλακτικών στρατηγικών στο μνημόνιο" (βλ. βίντεο εδώ). με πρωτοβουλία της Κίνησης για το "ΟΧΙ μέχρι το τέλος των μνημονίων" και συνδιοργάνωση της ΕΚΒ. Προσκεκλημένοι ομιλητές ήταν ο Σταύρος Μαυρουδέας, (βλ. εισήγηση εδώ) καθ. Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, και ο Κώστας Παπουλής, μέλος του Ινστιτούτου Δημ. Μπάτσης και του Σχεδίου Β' (βλ. εισήγηση εδώ).

Η αντίφαση της πολιτικής πρότασης του κ. Λαπαβίτσα.

Με αφορμή πρόσφατη συνέντευξη του κ. Λαπαβίτσα παρατηρεί κανείς ότι αρνείται συστηματικά την αναγκαιότητα επεξεργασίας ενός συγκεκριμένου προγραμματικού σχεδίου για την περίπτωση που η προτεινόμενη από αυτόν «έξοδος από την Ευρωζώνη σε συνθήκες σύγκρουσης με την ΕΕ» οδηγηθεί σε εκβιασμό εναντίον της Ελλάδας για αποχώρηση από την ΕΕ. Πχ τοποθετείται ως εξής:

Για το κοινωνικό στρώμα των ακαδημαϊκών και ερευνητών

Άλλο ένα καλό άρθρο για το κοινωνικό στρώμα των ακαδημαϊκών είναι το παρακάτω:

Η κινητικότητα του «ακαδημαϊκού πρεκαριάτου» προς την προλεταριοποίηση, Κ.Πάπαρη - ΧΡΟΝΟΣ online magazine 

Θα ήθελα να προσθέσω μόνο το παρακάτω σχόλιο:

Για το ...αντικαπιταλιστικό μνημόσυνο του κομμουνιστικού κόμματος νέου τύπου. Ένα σχόλιο πάνω στο άρθρο του Π.Δαμέλου

Ο Πάνος Δάμελος στο άρθρο του "Ας μην νεκρανασταίνουμε το κόμμα νέου τύπου" καταφέρεται ενάντια στη λενινιστική παράδοση για την οργάνωση των επαναστατικών εργατικών κομμάτων ως "κόμματα νέου τύπου" με ένα καθόλου γόνιμο τρόπο.

Για το αποτέλεσμα των εκλογών

Καταγράφω παρακράτω μερικές σκέψεις για το αποτέλεσμα των εκλογών, τα αίτιά του και τις συνέπειές του...

Τι (δε) θα ψηφίσω στις επερχόμενες εκλογές

Στις επερχόμενες εκλογές: