Λίγα λόγια για το θολό ΠΟΤΑΜΙ...

Λίγα λόγια για όσους είναι έτοιμοι να βουτήξουν στα βρωμόνερα του ΠΟΤΑΜΙού! Ακολουθήστε τους ηλεκτρονικούς συνδέσμους για να δείτε αν όντως κρατάω το κεφάλι έξω από το νερό!

(Ένα καλό άρθρο με συνολική κριτική μπορείτε να βρείτε στη σελίδα του Συλλόγους Μαρξιστικής Σκέψης "Γιάννης Κορδάτος".)

Γιατί στηρίζω τη Μετωπική Αριστερή Συμπόρευση. Μέρος Γ’: Για τους συναγωνιστές στη ΜΑΡΣ και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Με την παρούσα παρέμβαση επιθυμώ να εξηγήσω την απόφασή μου να στηρίξω τη ΜΑΡΣ, τόσο στις επερχόμενες εθνικές εκλογές, όσο κυρίως στη γενικότερη προσπάθεια για μετωπική συμπόρευση των ριζοσπαστικών αριστερών δυνάμεων που εναντιώνονται στον ιμπεριαλισμό των ΕΕ και ΝΑΤΟ, με το πολιτικό πρόγραμμα, τις προϋποθέσεις και τις δεσμεύσεις που συμφωνήθηκαν και καταγράφονται στην κοινή ανακοίνωση ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ.

Ως μέλος του Συλλόγου Διάδοσης της Μαρξιστικής Σκέψης «Γιάννης Κορδάτος», καλύπτομαι από την πρόσφατη ανακοίνωσή του, αλλά και από τη σχετική αρθρογραφία των συντρόφων Β. Λιόση και Δ. Καλτσώνη, ενώ συμφωνώ στα περισσότερα και με την τοποθέτηση του συντρόφου Π. Γαβάνα. Επομένως, θα επαναλάβω μόνο συνοπτικά κάποια βασικά σημεία των παραπάνω κειμένων, και θα δώσω έναν πιο προσωπικό κι εμπειρικό χαρακτήρα στην παρέμβαση αυτή. Τεκμηρίωση των όσων αναφέρω μπορεί να βρει ο απαιτητικός αναγνώστης στους διάφορους ηλεκτρονικούς συνδέσμους που παραθέτω.

Επίσης, θα απευθυνθώ ξεχωριστά σε όσους προσανατολίζονται να ψηφίσουν κόμματα πιστά στον Ευρω-ατλαντικό μονόδρομο της χώρας μας, δηλ. τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού αυτή τη στιγμή (μέρος Α’), στους συναγωνιστές που προέρχονται –όπως κι εγώ- από το χώρο του ΚΚΕ (μέρος Β’), και στους συναγωνιστές της ΜΑΡΣ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (μέρος Γ’).

Μέρος Γ’: Για τους συναγωνιστές στην ΜΑΡΣ και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Γιατί στηρίζω τη Μετωπική Αριστερή Συμπόρευση. Μέρος Β’: Για τους κομμουνιστές με αναφορά στο σύγχρονο ΚΚΕ

Με την παρούσα παρέμβαση επιθυμώ να εξηγήσω την απόφασή μου να στηρίξω τη ΜΑΡΣ, τόσο στις επερχόμενες εθνικές εκλογές, όσο κυρίως στη γενικότερη προσπάθεια για μετωπική συμπόρευση των ριζοσπαστικών αριστερών δυνάμεων που εναντιώνονται στον ιμπεριαλισμό των ΕΕ και ΝΑΤΟ, με το πολιτικό πρόγραμμα, τις προϋποθέσεις και τις δεσμεύσεις που συμφωνήθηκαν και καταγράφονται στην κοινή ανακοίνωση ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ.

Ως μέλος του Συλλόγου Διάδοσης της Μαρξιστικής Σκέψης «Γιάννης Κορδάτος», καλύπτομαι από την πρόσφατη ανακοίνωσή του, αλλά και από τη σχετική αρθρογραφία των συντρόφων Β. Λιόση και Δ. Καλτσώνη, ενώ συμφωνώ στα περισσότερα και με την τοποθέτηση του συντρόφου Π. Γαβάνα. Επομένως, θα επαναλάβω μόνο συνοπτικά κάποια βασικά σημεία των παραπάνω κειμένων, και θα δώσω έναν πιο προσωπικό κι εμπειρικό χαρακτήρα στην παρέμβαση αυτή. Τεκμηρίωση των όσων αναφέρω μπορεί να βρει ο απαιτητικός αναγνώστης στους διάφορους ηλεκτρονικούς συνδέσμους που παραθέτω.

Επίσης, θα απευθυνθώ ξεχωριστά σε όσους προσανατολίζονται να ψηφίσουν κόμματα πιστά στον Ευρω-ατλαντικό μονόδρομο της χώρας μας, δηλ. τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού αυτή τη στιγμή (μέρος Α’), στους συναγωνιστές που προέρχονται –όπως κι εγώ- από το χώρο του ΚΚΕ (μέρος Β’), και στους συναγωνιστές της ΜΑΡΣ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (μέρος Γ’).

Μέρος Β’: Για τους κομμουνιστές με αναφορά στο σύγχρονο ΚΚΕ

Γιατί στηρίζω τη Μετωπική Αριστερή Συμπόρευση. Μέρος Α': Για όσους ο σύγχρονος δρόμος καπιταλιστικής ανάπτυξης εντός της ΕΕ και του ΝΑΤΟ φαντάζει ως μονόδρομος

Με την παρούσα παρέμβαση επιθυμώ να εξηγήσω την απόφασή μου να στηρίξω τη ΜΑΡΣ, τόσο στις επερχόμενες εθνικές εκλογές, όσο κυρίως στη γενικότερη προσπάθεια για μετωπική συμπόρευση των ριζοσπαστικών αριστερών δυνάμεων που εναντιώνονται στον ιμπεριαλισμό των ΕΕ και ΝΑΤΟ, με το πολιτικό πρόγραμμα, τις προϋποθέσεις και τις δεσμεύσεις που συμφωνήθηκαν και καταγράφονται στην κοινή ανακοίνωση ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ.

Ως μέλος του Συλλόγου Διάδοσης της Μαρξιστικής Σκέψης «Γιάννης Κορδάτος», καλύπτομαι από την πρόσφατη ανακοίνωσή του, αλλά και από τη σχετική αρθρογραφία των συντρόφων Β. Λιόση και Δ. Καλτσώνη, ενώ συμφωνώ στα περισσότερα και με την τοποθέτηση του συντρόφου Π. Γαβάνα. Επομένως, θα επαναλάβω μόνο συνοπτικά κάποια βασικά σημεία των παραπάνω κειμένων, και θα δώσω έναν πιο προσωπικό κι εμπειρικό χαρακτήρα στην παρέμβαση αυτή. Τεκμηρίωση των όσων αναφέρω μπορεί να βρει ο απαιτητικός αναγνώστης στους διάφορους ηλεκτρονικούς συνδέσμους που παραθέτω.

Επίσης, θα απευθυνθώ ξεχωριστά σε όσους προσανατολίζονται να ψηφίσουν κόμματα πιστά στον Ευρω-ατλαντικό μονόδρομο της χώρας μας, δηλ. τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού αυτή τη στιγμή (μέρος Α’), στους συναγωνιστές που προέρχονται –όπως κι εγώ- από το χώρο του ΚΚΕ (μέρος Β’), και στους συναγωνιστές της ΜΑΡΣ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (μέρος Γ’).

Α’ μερος: Για όσους ο σύγχρονος δρόμος καπιταλιστικής ανάπτυξης εντός της ΕΕ και του ΝΑΤΟ φαντάζει ως μονόδρομος

Θέλω κι εγώ να ψηφίσω!

Παραθέτω σύνδεσμο στην ομάδα στο facebook της πρωτοβουλίας για το δικαίωμα ψήφου των Ελλήνων μεταναστών (παρομοίως για το twitter).

Εκεί θα δείτε και την προσωπική μου άποψη:

Θέλω κι εγώ με τη σειρά μου να στηρίξω την πρωτοβουλία αυτή. Πιστεύω ότι όσοι έχουν το εκλογικό δικαίωμα, πρέπει να διευκολύνονται στο να ψηφίσουν όταν βρίσκονται στο εξωτερικό, ακολουθώντας ένα μοντέλο όπως αυτό των Ευρωεκλογών (με κάλπες στα προξενεία/πρεσβείες κτλ).
Το δικαίωμα αυτό είναι ανεξάρτητο μιας συζήτησης που πρέπει να γίνει για το με ποιές προϋποθέσεις πρέπει να δίνεται το εκλογικό δικαίωμα και σε ποιούς. Σε σχέση με αυτό το θέμα, βασική αρχή είναι ότι καθένας πρέπει να αποφασίζει για την πολιτική ζωή της χώρας στην οποία ζει και εργάζεται. Φυσικά, στη σημερινή εποχή, με την έντονη μετανάστευση, προσφυγιά κτλ, αυτή η βασική αρχή πρέπει να προσαρμοστεί στα δεδομένα, αποφεύγοντας, όμως, και διασταλτικές ερμηνείες που θα οδηγούσαν να ψηφίζουν πολίτες άλλων χωρών με απλά μακρυνή καταγωγή από την Ελλάδα.
Στο ίδιο πνεύμα, διαφωνώ με την ιδέα να υπάρχουν εκλογικές περιφέρειες (και βουλευτικές θέσεις) για τον απόδημο Ελληνισμό.
Τέλος, το δικαίωμα ψήφου πρέπει να συνοδευτεί και από την κοινωνική και πολιτική οργάνωση (κόμματα, κοινότητες, άλλες συλλογικότητες) των Ελλήνων μεταναστών στους τόπους που ζουν και εργάζονται, διότι όταν η πολιτικο-κοινωνική ζωή περιορίζεται στο δικαίωμα της ψήφου, γίνεται εύκολα χειραγωγίσιμη...

Δεκεμβριανά, ΕΑΜική ήττα και οι ανάγκες και τα καθήκοντα του σήμερα

Παραθέτω σύνδεσμο στο άρθρο (σε δύο μέρη) του Βασίλη Λιόση για τα Δεκεμβριανά, την ήττα του ΕΑΜικού κινήματος και τα διδάγματα για τις ανάγκες και τα καθήκοντα που του λαϊκού κινήματος στην σημερινή εποχή.

Πρόκειται για ένα πολύ καλό κείμενο για όσους αγωνιούν για την αγωνιστική ενότητα του λαού και τη μετωπική συκρότηση του πολιτικού του αγώνα.

Τα Λαϊκά Μέτωπα και ο Δεκέμβρης του 44, Β.Λιόσης | Μέρος ΙΙ: http://t.co/h1jGQqgzkk Μέρος Ι: http://t.co/4HrYngt913

Κάλεσμα για το Πολυτεχνείο (17 Νοέμβρη) στην Ελληνική Κοινότητα του Βερολίνου

Αγαπητοί φίλοι, συναγωνιστές, συμπατριώτες,

Αυτή τη στιγμή τα ΜΑΤ εμποδίζουν τους φοιτητικούς συλλόγους να προσέλθουν στις σχολές τους προκειμένου να κάνουν γενικές συνελεύσεις για να αποφασίσουν για το πώς θα συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις για το Πολυτεχνείο (17 Νοέμβρη), σε διάφορα πανεπιστήμια της Αθήνας και της υπόλοιπης Ελλάδας.

Κάτι τέτοιο αποτελεί μια ακόμη βάρβαρη αντιδημοκρατική εκτροπή της σημερινής κυβέρνησης η οποία δεν μπορεί να μείνει αναπάντητη.

Θα πρότεινα σε όλους να παρευρεθούμε τη Δευτέρα 17 Νοέμβρη το απόγευμα στις 18:00 στην Ελληνική Κοινότητα για να:

-παρακολουθήσουμε τις εξελίξεις στην Ελλάδα (θα μπορούσαμε να έχουμε και live streaming),

-συζητήσουμε δημοκρατικά και να πάρουμε αποφάσεις για το πώς θα παρέμβουμε ως Έλληνες μετανάστες στο Βερολίνο στα όσα συμβαίνουν,

-να φέρουμε υλικό (ότι μπορεί να φανταστεί ο καθένας!) για να τιμήσουμε το Πολυτεχνείο (μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την υποδομή της Κοινότητας όπως διαδίκτυο, προβολέας κτλ).

Δυστυχώς, κανένας μας δεν πήρε πρωτοβουλία, από όσο γνωρίζω, για κάτι πιο συγκεκριμένο για την επέτειο του Πολυτεχνείου.

Ωστόσο, οι εξελίξεις στην Ελλάδα τεστάρουν τα αντανακλαστικά μας για το κατά πόσο είμαστε έτοιμοι να απαντήσουμε σε τυχόν δυσάρεστες εξελίξεις στη χώρα μας με

ΕΝΟΤΗΤΑ και ΑΓΩΝΑ,

με τρόπο που να ακουστούμε από τη Γερμανία μέχρι την Ελλάδα!

Κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στον ηρωικό αγώνα των Κούρδων του Κομπανί στο Βερολίνο

Αλληλεγγύη στον ηρωικό αγώνα των Κούρδων του Κομπανί ενάντια στον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Τουρκίας και των ισλαμοφασιστών του Ισλαμικού Κράτους που αυτοί εξέθρεψαν!

Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα κάθε λαού στην ανεξαρτησία, την αυτοδιάθεση, την ειρήνη, στο να ορίζει αυτός την τύχη του!

Συμμετέχουμε στην αυριανή (Τετάρτη 15/10/2014) συγκέντρωση αλληλεγγύης που καλεί η Kurdistan Solidaritätskomitee Berlin (http://kurdistan.blogsport.de/) στις 15:00 στην Brandenburger Tor.

Συναντιόμαστε εκεί ώστε να συντονίσουμε περαιτέρω δράσεις αλληλεγγύης της κοινότητας των Ελλήνων μεταναστών του Βερολίνου.

Για τους "φίλους", τους "εχθρούς" και τους "προδότες" του κόμματος, ή αλλιώς "πες μου το φίλο σου για να σου πω ποιός είσαι"...

Σε αυτήν την ανάρτηση θα καταπιαστώ με το φαινόμενο της άκριτης -θρησκευτικού τύπου- στήριξης "στο Κόμμα" και του χυδαίου τρόπου δήθεν "υπεράσπισής του" από τους "εχθρούς" του, που χαρακτηρίζει κομμάτι (ελπίζω μειοψηφικό) του κόσμου του ΚΚΕ, μελών και οπαδών ή "φίλων" του. Την εμπειρία της απρόσωπης διαδικτυακής μορφής του φαινομένου αυτού που, κατά συντριπτική πλειοψηφία, συνοδεύεται και από τη δειλία της ανωνυμίας, μπορεί να τη γευτεί ο αναγνώστης σε αυτήν τη συζήτηση στο ιστολόγιο Σφυροδρέπανο. (Μάλιστα αν κάνει μια βόλτα σε άλλα σχετικά ιστολόγια θα δει κάποιους τύπους που σχολιάζουν με ελάχιστο χρόνο απόκρισης, σχεδόν όλη τη μέρα, σαν να είχαν αναλάβει επαγγελματικά αυτή τη δουλειά...)

Αντίθετα, η παρούσα ανάρτηση γίνεται με αφορμή μια προσωπική και επώνυμη συζήτηση στο facebook με τον Γιώργο Σιαμέτη (ΓΣ), παλιό γνωστό μου από την ΚΝΕ στη Θεσσαλονίκη, το δημόσιο κομμάτι της οποίας μπορείτε να δείτε παρακάτω στις εικόνες. Ακολούθησε ένα ιδιωτικό μήνυμα εκ μέρους του, κατά τη γνώμη μου χυδαίο, το οποίο δε θα δημοσιεύσω προς το παρόν, σεβόμενος το γεγονός ότι δεν αναρτήθηκε δημόσια από τον ίδιο. Θα αναφέρω μόνο περιληπτικά τις βασικές αντιλήψεις που σκιαγραφούνται. Κυρίως πρόκειται για  την αντίληψη που ταυτίζει τη δημόσια πολιτική κριτική στο ΚΚΕ, ή και την πολεμική προς τη γραμμή του, με συνειδητά εχθρική πράξη η οποία μετατρέπει αυτόν που εκφράζει την κριτική αυτή σε "συνειδητό εχθρό" του κόμματος. Επίσης διαφαίνεται μια αντίληψη ενάντια στη "διανόηση" και υπέρ των ....οικοδόμων (!), σαν να βρίσκονται σε αντιπαράθεση. Στο τέλος, ο ΓΣ αποφασίζει να με "μπλοκάρει" ως "προδότη", ώστε να μην μπορώ καν να του απαντήσω και να υπερασπιστώ τον εαυτό μου, τελειώνοντας με αυτόν τον τρόπο μια συζήτηση που ο ίδιος ξεκίνησε με ένα μάλλον επιθετικό ή και ειρωνικό σχόλιο σε δική μου ανάρτηση! Επιλέγω να ασχοληθώ με αυτό το γεγονός για δύο λόγους. Πρώτον, διότι όποιος φέρεται άνανδρα και ανόητα καλό είναι να εκτίθεται γι' αυτό, ώστε να υπάρχει και μία περίπτωση στο μέλλον να κάνει την αυτοκριτική του. Οι ανώνυμοι συκοφάντες του διαδικτύου, άλλωστε, γι' αυτό ακριβώς επιλέγουν την ανωνυμία: για να αποφύγουν την έκθεση και το να λογοδοτήσουν στην εργατική τάξη και στο κόσμο του ΚΚΕ, θυμίζοντας, κατ' αναλογία, τους κουκουλοφόρους δοσίλογους στην Κατοχή που φορούσαν κουκούλες για να προστατευτούν από την τοπική κοινωνία, την οποία διατείνονταν ότι εξυπηρετούσαν με τις πράξεις τους... (Εννοείται ότι ο ΓΣ δεν είναι σε αυτήν την κατηγορία καθώς μου μίλησε ονομαστικά και προσωπικά). Δεύτερον, διότι έχει μια αξία να σχολιάσει κανείς τη συμπεριφορά και τις αντιλήψεις αυτές, από την άποψη του συνεπειών τους για το ΚΚΕ και για την εργατική τάξη.

Ας δούμε λοιπόν ποιός είναι "εχθρός" (και μάλιστα "συνειδητός") του κόμματος και πώς πρέπει να γίνεται η κριτική σε ένα κομμουνιστικό κόμμα...

Ο σεχταρισμός της εσωκομματικής αντιπολίτευσης

Το παρακάτω κείμενο στη παρούσα του μορφή προέκυψε κατόπιν διορθώσεων του αρχικού κειμένου, μετά από παρέμβαση του Γ. Πετρόπουλου (βλ. σχόλια παρακάτω).

Πριν μερικές μέρες έκανε την εμφάνισή της η διακήρυξη της "Κίνησης Κομμουνιστών - Εργατικός Αγώνας" (βλ. και το σχετικό άρθρο του Δ. Δημητριάδη), μιας πολιτικής κίνησης (αλλά όχι κόμματος) που συσπειρώνει πρώην (διεγραμμένους ή αποχωρήσαντες) μέλη του ΚΚΕ, και στρέφεται ενάντια στην ηγεσία του και στη σημερινή του πολιτική γραμμή. Ταυτόχρονα, μαίνεται η διαπάλη μεταξύ αυτών και της έτερης ιστοσελίδας εσωκομματικής αντιπολίτευσης στο ΚΚΕ, της Νέας Σποράς, μια διαπάλη που, κατά κανόνα, κάθε άλλο παρά γίνεται σε συντροφικό κλίμα...

Είναι σαφές ότι το ερώτημα του "τί να κάνουμε" ταλανίζει τους κομμουνιστές στη χώρα μας, και ιδιαίτερα αυτούς που έχουν αναφορά στο ΚΚΕ, σε μια ιστορική στιγμή που χαρακτηρίζεται από την μια από την καπιταλιστική οικονομική κρίση που εξανδραποδίζει τον ελληνικό λαό, και από την άλλη από μια αδιέξοδη προς το παρόν πολιτική κρίση, της οποίας μέρος, δυστυχώς, είναι και το κομμουνιστικό κίνημα. 

Μάλιστα, αρκεί μια ματιά στο δημόσιο λόγο, τόσο της ηγεσίας του ΚΚΕ, όσο και της εσωκομματικής της αντιπολίτευσης, για να διαπιστώσει πόσο κατώτεροι των περιστάσεων αποδεικνυόμαστε οι κομμουνιστές που προερχόμαστε από το ΚΚΕ σε αυτήν την τόσο κρίσιμη ιστορικά συγκυρία για το λαό μας. Η επιχειρηματολογία και η πολιτική πρακτική και των δύο πλευρών έχει κοινά χαρακτηριστικά τα οποία συναντώνται στο σεχταρισμό, τη γραφειοκρατική και μη δημοκρατική νοοτροπία για το κόμμα, την έλλειψη εμπιστοσύνης στη βάση του κόμματος και στο λαό, στην απόσταση από το λαό και τις καθημερινές του ανησυχίες με έναν ιδιόμορφο ελιτισμό. Ας παρακολουθήσουμε αυτή τη συζήτηση και ας συγκρίνουμε (Υπογραμμίζω ότι η συζήτηση παρακάτω είναι "εικονική" και αντικατοπτρίζει τη δική μου πρόσληψη τόσο για την επιχειρηματολογία της ηγεσίας του ΚΚΕ, όσο και γι' αυτήν της "εσωκομματικής αντιπολίτευσης", είτε του Εργατικού Αγώνα, είτε της Νέας Σποράς, είτε μεμονωμένων αγωνιστών εντός και πέριξ του ΚΚΕ με τους οποίους έτυχε να συζητήσω -με μικρές ή μεγάλες διαφοροποιήσεις μεταξύ τους. Ο καθένας μπορεί να διαβάσει τις εν λόγω ιστοσελίδες και να σχηματίσει άποψη από μόνος του για την (αν)ακρίβεια της κατανόησής μου):